Egin klik hemen INPRIMATZEKO


Letra larriak erabiltzeko irizpideak

Ikasmaterialen Aholku Batzordea / Irakaskuntza / 2008-09-01 / 08:25


Duela lau urte ekin zion Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa Sailak, EIMA programaren ildotik, noizbait estilo-liburu izen osoa merezitzeko moduan izango den proiektuari. Pixkana-pixkana, arazoak eta gramatika-katramilak ez baitira koxkarik gabeak, Ikasmaterialen Aholku Batzordea tinko ari da hura taxutzen, itxuratzen, moldatzen eta apailatzen. Joxe Ramon Zubimendiren Ortotipografia liburukia izan zen lehena, 2004an. Handik gutxira, 2005ean, Juan Garziaren Kalko okerrak eta Elhuyar Fundazioko koordinatzaileekin talde-lanean eginiko Onomastika liburukiak atondu ziren. Liburuki horiek paper-euskarrian atera ziren lehen pausoan. Tresneria berriak eskaintzen dituen erraztasunak bitarteko, berehala jarri ziren Interneten ere, Sailaren webgunean.



Denbora-tarte luzeagoa behar izan da esku artean duzun Alfontso Mujikaren Letra larriak erabiltzeko irizpideak izeneko hau atontzeko. Bidean datoz, bestalde, beste liburuki batzuk. Ea horiek ere azkar hartzen duten moldiztegi-arrastoa eta kalean ikusten ditugun laster. Euskaraz irakasten duten milaka maisu-maistrei, euskal ikasliburuen sortzaile-prestatzaileei eta alor horretan diharduten argitaletxeei lagundu nahirik kaleratzen ditugu letra larriak erabiltzeko irizpideok.

Letra larriak direla eta, ez gara hutsetik abiatzen. Lehen ere egin izan da saiorik, horien erabilera arautzeko. Euskaltzaindiaren 1990eko Letra larrien erabilera euskaraz izeneko gomendioa aipatu behar da beste ororen gainetik. Horixe izan du lantxo honen egileak abiapuntu nagusi. Nolanahi ere, autoreak berak hitzaurrean dioskunez, beste hainbat ekarpen eta moldaera ere kontuan hartu ditu.

Urrats asko egin delarik ere euskararen normaltze-bidean, orain arteko arau-gomendioek ez diete eguneroko behar guzti-guztiei erantzuten. Euskara batuaren testuinguruan badira, oraindik, jorratu beharreko arloak. Arlo batzuk teoriatik hurbilago daude; beste batzuk, berriz, kontu pragmatikoetatik gertuago. Bigarren molde horretakoa dugu letra larrien arloa. Benetako premia bati erantzutera dator, askoren ustean. Liburuki honen paratzaile nagusi den Alfontso Mujikak bikain atondu du, bere egitekoa. Ez zuen erronka txikia. Oreka ederrean jokatzen jakin du eta egoki uztartu ditu teoria-alderdia eta adibideen iturri oparoa. Talde-lanean eginiko liburukia da hau. Hala komeni ere zen, eta halaxe jokatu da. Itzal eta hedadura zabalagoak lortuko ditu, hartara. Egileaz eta Ikasmaterialen Aholku Batzordeko kideez gainera, idazle, argitaletxe, irakasle eta bestelako espezialista asko izan dira beren kritikak eta ekarpenak egin dituztenak. Testuak irabazi baino ez du egin, horrela.

Euskaltzaindiaren goi-gidaritza estimu handitan du Sailak, eta hark egindako gomendioei orpoz orpo jarraitzen saiatzen da beti. Beste liburukiekin egin zen bezala, Akademiari aurkeztu zitzaion oraingo hau ere, irizpen eske. Bere Corpus batzordearen irizpena oinarri hartuz, egoki eta taxuzko iritzi dio Euskaltzaindiak liburuki honi: egoki eta baliagarri. Aldeko irizpen horrekin batera zenbait hobekuntza-proposamen ere hobetsi ditu Akademiak, puntu jakin batzuetan. Kontuan hartu dira ohar horiek, zintzoki. Liburukiak Euskaltzaindiaren oniritzia du, batetik; Akademiak berak bihar edo etzi gai honetaz erabaki ditzakeenak ez dira baldintzatzen, bestetik. Eskerrak eman nahi dizkio Sailak Euskaltzaindiari, oraingoan ere bere eskeari hain eskuzabalik erantzun izanagatik.

Besterik ez, honenbestez. Beti bezala, zeu zara gai hauetan, irakurle, unean uneko epaile eta eragile nagusi. Zeuk ikusiko duzu argibide eta gomendio hauek noraino diren zure beharretarako egoki, eta zer neurritan hobekizun. Eguneroko idatz-langintza saiatuak erakusten digu argien, guztioi, honelako gomendioen irismena eta balio-indarra zenbaterainokoa den. Errespetu handia diogu idazle trebatuaren bere baitariko esperientziari. Badakigu jakin gomendioak bidea egiten laguntzeko direla: lagungarri izan behar dutela, ez bidegile saiatuaren behaztopa-harri. Euskararen onerako, ahalegin honetan asmatu izana da gure uste eta desio bakarra. Zernahi dela ere, jakizu zure ekarpen baliotsuak jasotzeko prest gauzkazula noiznahi. Hemen gauzkazu: huiseus4@ej-gv.es.

Gasteizen, 2008ko maiatzaren 7an
JOSE ANTONIO CAMPOS GRANADOS
Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa sailburua

Hitzaurrea

Letra larri edo maiuskulen eta letra xehe edo minuskulen erabilera atal berezia da hizkuntzaren ortografiaren barnean. Atal berezia da, hain zuzen ere, askotan ez dagoelako arau garbirik ematerik, eta, gainera batzuetan, letra larriaren edo xehearen erabilera idazle bakoitzaren gustuen, apeten edo ideia politiko edo erlijiosoen mende ere badagoelako. Hizkuntza idatziaren alderdia ez dagokio hizkuntzaren muinari, baina garbi dago baduela garrantzia testu uniformeak eta barne-kohesioa dutenak lortu nahi badira. Eguneroko jardunak erakusten du idazle, itzultzaile eta testu-zuzentzaileen kezka-iturri atergabea dela, letra larrien erabilerari dagokionez, bai erdaraz (erdaretan) eta bai euskaraz dabilen irizpide-aniztasuna edo, askotan, irizpide falta.

Askoren mina txoroen atsegina baino ez bada ere, komeni da ohartzea arazoa ez dela euskararena bakarrik. Askoz estandarizazio-maila handiagoa eta idatzizko tradizio finkatuagoa duten gure auzo-erdaretan ere letra larrien erabilera ez dago erabat normalizaturik, nahiz eta arauak, gomendioak eta estilo-liburuak nahi beste izan. Arazoa lehen hurbiltzean ematen duen baino konplexuagoa den seinale.

Izan ere, letra larrien erabilera ez dago arau sail aldagaitz eta unibertsal batek gobernatua. Inguruko hizkuntzetan pixka bat aztarrika hasita, berehala ikusten da ez dela arau orohartzailerik, eta badirela ohiturak, badirela modak, eta badirela norberaren edo erakunde bakoitzaren gustuak, estiloak edo hitzarmenak. Adibidez, frantsesez gutxiago erabiltzen dira letra larriak gaztelaniaz baino; ingelesez, berriz, askoz gehiago erabiltzen dira gaztelaniaz baino, baina, nolanahi ere, alemanez baino gutxiago. Esan liteke, beraz, letra larrien erabilera bideratzeko arau orokor-orokorrak gutxi direla eta hitzarmen edo hobespen eta ohitura sektorialak, berriz, ugariak direla.

Euskaraz ere izan dira saioak letra larrien erabilera arautzeko. Ahalegin horretan, oroz gainera, Euskaltzaindiak 1990eko azaroaren 30ean plazaratu zuen Letra larrien erabilera euskaraz izeneko gomendioa aipatu behar da. Lehen urrastzat ulertu behar da gomendio hori, garatu, zehaztu eta osatu beharreko urrastzat.

Administrazioaren arloan, Gipuzkoako Foru Aldundiko Euskararen Normalkuntzarako Zuzendaritza Nagusiak Letra larri eta xeheak lana moldatu zuen 1991n, gerora berrikusi eta zehaztua. Lan horrek aski ongi deskribatzen du letra larrien unibertsoa. Euskaldunon Egunkariak ere, Estilo liburuan (1992), arau batzuk eman zituen egunkarian erabiltzeko, eta hurrengo argitalpenetan arauak findu eta zehaztu egin zituen. Joxe Ramon Zubimendiren eta Pello Esnalen Idazkera liburuan ere (1993), badira letra larrien erabilerari buruzko ohar batzuk. 1994an, Euskaltzaindiaren XIII. Biltzarrean, Antton Elosegik «Euskaltzaindiaren gomendio-arauen idazkeraz: letra larriei buruzkoaren kasua» izeneko lana aurkeztu zuen. Lan horretan, Euskaltzaindiaren 1990eko gomendioa kritikatu zuen, eta hura osatzeko eta zuzentzeko hainbat proposamen egin zituen. Azkenik, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak berak hau baino lehen argitaratu dituen Ortotipografia eta Onomastika lanetan ere badira hainbat ohar letra larrien erabileraz, nahiz eta letra larriak ez diren lan horien berariazko langai.

Lan horiek guztiek letra larri eta xeheen oihana zedarritzeko saioak izan dira, eta ez hutsalak. Hala ere, eguneroko testu-zuzenketako jardunak erakusten du premia dagoela oraindik kasuak xeheago deskribatu, jarraibideak zehazkiago eman eta adibidetegia zabaltzeko.

Ez da lantegi erraza, dena dela, letra larrien erabilera araupetzea, orain arteko lanek erakusten dutenez. Eta zailtasunaren zioa ez da euskara batu estandarraren tradizio falta bakarrik. Tradizio faltak ez du batere laguntzen, jakina, baina arazoa sakonagoa da, ez da euskararen arazo espezifikoa, inguruko hizkuntzetara begiratuta aise ikus daitekeenez. Estatu Batuetako Government Printing Office (Gobernuaren Argitalpen Zerbitzua) erakundearen estilo-liburuaren arabera, adibidez, ezinezkoa da letra larrien erabilerari buruzko arazo guztiak araupetzea:

«It is impossible to give rules that will cover every conceivable problem in capitalization. Actually, what is capitalized is mostly a matter of editorial style and preference rather than a matter of generally accepted rules. In addition, although there is a clearly recognized rule requiring capitalization of proper nouns and adjectives, opinions differ concerning what a proper noun is».

Konplexutasuna onartuta ere, printzipio nagusiak ezarri eta aplikazioa zainduz gero, zalantzarik ez dago batasun handia lor daitekeela:

«(...) but by considering the purpose to be served and the underlying principles, it is possible to attain a considerable degree of uniformity».

Komenigarria ez ezik premiazkoa ere bada euskarazko eskola-materialetan erabiltzen diren testuetan letra larrien eta xeheen erabilera arautzen ahalegintzea. Horregatik ondu da lan hau, kontsulta-iturri zehatz bat izateko, erabilera arautzeko, edo irizpideak eskaintzeko behinik behin. Ez dira jaso, ziur, testuetan ager daitezkeen kasu guztiak, baina oinarri sendo bat jarri nahi izan da lan honekin, gero, pixkanaka, guztion ohar eta kritikekin osatuz joateko.


Eskertza

Aldaketa ugari, bertsio ugari izan ditu liburu honek liburugai izan den bitartean. Liburugai izatetik liburu bihurtu arteko bidean, jende askoren laguntza jaso du egileak. Ikasmaterialen Aholku Batzordeko kideek -Andres Alberdi, Juan Garzia, Xabier Mendiguren Bereziartu, Joxe Ramon Zubimendi-, lana goitik behera miatu eta kritikatzeaz gainera, iruzkinak egin eta hobekuntzak proposatu dituzte. Gai korapilatsu eta korapilatuetan irizpidea noraino eraman eta zenbateraino zehaztu, irizpide horietan noiz bide bakarra utzi eta noiz ez eta salbuespenen kutxa zenbateraino bete, horiexek izan dira luzeen eztabaidatutako gaiak. Batzordekideen iritzi eta laguntzari esker egin du aurrera liburugaiak punturik konplexuenetan.

Ikasmaterialen Aholku Batzordeko kideen laguntzaz ondutako lana beste bahe batetik iragaztera bidali zen. Eguneroko lanean letra larrien katramiletan kateatzea zer den ongi dakiten hainbat adituri bidali zitzaien, lana kritikatu zezaten. Hainbat ohar, iradokizun eta zuzenketa-proposamen zorrotz egin zituzten pertsona hauek:

Ohargile guztien oharrak eta kritika oro arretaz irakurri eta kontsideratu dira. Batzuetan, aldeko eta kontrako iritziak jaso dira puntu beren inguruan, letra larrien gaiak zenbaitetan duen konplexutasunaren eta -garbi esan dezagun- nolabaiteko subjektibotasunaren froga.

Euskaltzaindiarena izan da azken bahea: Corpus batzordeak lana aztertu eta ohar-txostena egin du. Euskaltzaindiaren ohar, zehaztapen eta iradokizun horiek aztertzea eta haien araberako moldaketak egitea izan da lanaren azken urratsa. Batzordekide eta aditu prestu horien lankidetza zintzoari esker iritsi da lana azken bertsioraino.

Alfontso Mujika

Ohar nagusia: behar denean soilik erabili behar da letra larria

Letra xeheak, edo minuskulak, ohiko letrak dira, idazkera arruntean erabili ohi direnak; neurriz letra larriak baino txikiagoak dira, eta formaz ere desberdinak izan ohi dira (letra xeheen erabilerari buruzko oharrak 3. puntuan ematen dira). Adibideak:

a, b, c, d, e...

Letra larriak, edo maiuskulak, letra xeheak baino handiagoak dira, eta forma desberdina izan ohi dute. Adibideak:


A, B, C, D, E...

Letra larriei buruzko ohar orokorrak


1.1. Letra larri handiak eta txikiak

Bi letra larri mota daude: handiak eta txikiak. Letra larri txikiak, formaz, letra larriak dira; tamainaz, berriz, beren inguruko letra xeheak bezalakoak dira.

LETRA LARRI HANDIAK eta LETRA LARRI TXIKIAK


1.2. Digramak

Digrama batez hasten diren erdal nahiz euskal hitzetan (ll, tx, ts, tt, tz, ch, ph, kh, qu...), letra larriz idaztekoak direnean, digramaren lehen letra bakarrik da larriz idaztekoa. Adibideak:

Lleida, Lluís Llach, Txillida, Txillardegi, Tsugaru, Ttipia, Tzarkeria, Chihuahua, Phnom Penh, Khartum, Québec...


1.3. i eta j letrak

i eta j letrak maiuskulaz idazten direnean, gaineko puntua ez da idatzi behar (ohar honek eskuz idazten denerako balio du, ordenagailuz idatziz gero gaineko punturik gabe idazten baitira beti I eta J letrak). Adibideak:

indiar, baina India; japoniar, baina Japonia...


1.4. Diakritikoak

Letra larria erabiliagatik, eutsi egin behar zaio zeinu diakritikoari. Adibideak:

IÑAKI, OÑATI, ÉCHIROLLES, MARTÍNEZ, PERPINYÀ, NÎMES...


1.5. Letra guztiak larriz

Zenbaitetan, testu baten hitz bat edo zati bat nabarmentzeko, delako hitza edo esaldia oso-osorik letra larriz idatzi ohi da. Erabilera hori, gehienetan, ez dagokio ortografiari, testuen diseinuaren edo maketaren aukera estilistikoa da, eta, hortaz, ez dago arautzerik. Adibidez, inprimatutako liburu eta aldizkarien azaletan, edo haien barneko atalen izenburuetan, edo egunkari eta aldizkarien goiburuetan, letra guztiak larriz idazten dira askotan; eta zerbait iragartzeko karteletan eta oroitarrietan ere bai. Adibideak:

DICCIONARIO GENERAL VASCO - OROTARIKO EUSKAL HIZTEGIA
ARGIA; FONTES LINGUAE VASCONUM; SENEZ
MESEDEZ, EZ ERRE

Erabilera horiek guztiak lan honen esparrutik kanpo daude, lan hau testu arruntari baitagokio, ez maketari.

Aurrekoez gainera, honako hauetan ere letra guztiak larriz idatzi ohi dira:

Letra larriaren eginkizunak edo funtzioak

Hitz bat letra larriz hasita idazteko, badira bi arrazoi nagusi: bata, hitz horrek testuan duen kokapena edo posizioa; bestea, hitz horren izaera bera. Lehen kasuan, kokapenak eragiten du letra larria; bigarrenean, berriz, nabarmentze- edo bereizte-funtzioa betetzeko erabiltzen da.


2.1. Kokatze-funtzioa

Puntuazio-zeinuek eta testuaren antolamenduak erabakitzen dute hitz baten lehen letra noiz idatzi behar den larriz (atal honetan ematen diren adibideetariko asko euskarazko liburuetatik hartu dira, dela literaturazkoetatik dela bestelakoetatik).


2.2. Nabarmentze-funtzioa

Letra larriz hasten dira pertsona-izenak eta toki-izenak(6). Adibidez:

Ainhoa, Iñaki, Usurbil, Gorbeia, Zuberoa, Jupiter...

Baina irizpide orokor hori lausotzen hasten da izen berezirik ez duten edo izen bereziz bakarrik osatuak ez diren «izendapenetan». Adibidez:

Euskaldunon Egunkaria, Bigarren Mundu Gerra, Itsaso Beltza, Ekialde Hurbila, Hezkuntza Saila, Urriko Iraultza, Nekazaritza Politika Bateratua, Zigor Kodea, Justizia Auzitegi Nagusia, Nazioarteko Terminologia Biltzarra...

«Izendapena» hitz multzo bat da, bere horretan errealitate edo izate geografiko, administratibo, kultural, politiko, historiko edo bestelakoa izendatzen duena.

Izendapenetan, ia beti, osagai generikoa eta osagai espezifikoa bereiz daitezke. Osagai generikoak mota, multzo, klase edo genero bat adierazten du, eta, kategoriaz, izen arrunta izan ohi da. Adibidez (nabarmentzeko, osagai generikoa azpimarraturik ageri da adibideetan):

Victoria aintzira, Sezesio Gerra, Helsinkiko Agiria, Frantziako Iraultza, Hezkuntza Saila...

Osagai espezifikoak, berriz, izendapenaren izen berezia adierazten du. Adibidez (nabarmentzeko, osagai espezifikoa azpimarraturik ageri da adibideetan):

Victoria aintzira, Urbieta kalea, Euskal Herriko Unibertsitatea...

Baina izen arrunta ere izan daiteke:

Sezesio Gerra, Konstituzio plaza, Lehen Mundu Gerra...

Edo izenondoa izan daiteke:

Itsaso Hila, Ibai Gorria, Espainiako Gerra Zibila, Depresio Handia...

Izendapenek izen bereziaren estatusa bereganatu dute, izen berezi bihurtu dira -izendapena osatzen duten hitzetan ez da nahitaez izen berezirik behar-, eta, hortaz, gutxienez letra larri bat behar dute. Izendapena nolakoa den, izendapena osatzen duten hitzetariko lehenengoan bakarrik agertuko da letra larria (Urbieta kalea, Nobel saria) edo guztietan (Maiatzaren Lehena, Ekialde Urruna, Udako Euskal Unibertsitatea).

Letra xehez idatzita ez luketen esanahia lortzeko hartzen dute izendapen horiek letra larria, hau da, nabarmentzeko edo bereizteko. Izan ere, izen arrunta izen berezi bihurtzen du letra larriak. Hortaz, baliabide tipografiko huts baten bidez -hitz baten lehen letra ondoko letrak baino handiagoa izatea–, balio sinbolikoa ematen zaio hitzari. Honako adibide hauetan, argi ikusten da letra larrien erabilerak eragiten duen oposizio semantikoa:

Balio arruntaBalio berezia
aintzira handiakAintzira Handiak (leku-izena)
mendi harritsuakMendi Harritsuak (leku-izena)
kongresu garrantzitsu batEstatu Batuetako Kongresua (erakundea)
automobil beltzaItsaso Beltza (leku-izena)
erdialdeko mendiguneaErdialdeko Mendigunea (leku-izena
berdeakBerdeak (alderdi politikoa)

Izendapenetan, zalantza nagusi bat izaten da: ea larriz lehen hitzaren lehen letra bakarrik ala hitz guztien lehen letra idatzi behar den. Inguruko hizkuntzetara begiraturik, berehala ikusten da irizpideak ez datozela bat hizkuntza batean eta bestean. Adibidez, hona hemen Europar Batasunaren erakunde baten izena hainbat hizkuntzatan:

ingelesaCourt of Justice and Court of First Instance
gaztelaniaTribunal de Justicia y Tribunal de Primera Instancia
frantsesaCour de justice et Tribunal de première instance
alemanaGerichtshof und Gericht erster Instanz
italieraCorte di giustizia e Tribunale di primo grado
nederlanderaHof van Justitie en Gerecht van eerste aanleg
suedieraDomstolen och förstainstansrätten
finlandieraYhteisöjen tuomioistuin ja ensimmäisen oikeusasteen tuomioistuin

Badira arau edo joera orokorrak, baina errealitatea konplexua da, ustekabez eta zirrikituz betea. Horregatik, erabiltzaileari letra larrien erabilerari buruzko gomendioak emateko orduan, errealitate konplexua ahalik eta xeheen islatzeko, komeni da erabilera-esparruak ahalik eta zehatzen zedarritzea.

Oharrak:

Condoleezza Rice Ameriketako Estatu Batuetako estatu-idazkaria da.

Ekialde Hurbilean izan berri da AEBko Estatuko idazkaria.

Industria, Turismo eta Merkataritzako Ministerioko estatu-idazkaria.

Vatikanoko Estatu Idazkaritzan lan egin zuen.

Pasaporteaz gainera, bisa ere behar da estatu batzuetan sartzeko.

Hori ez da zuzenbide-estatua, eta bai, ordea, salbuespen-estatua.

1799an, Napoleonek estatu-kolpe bat eman zuen.

Europako estaturik gabeko nazioak

estatu zentralista; estatu federala; estatu-eredua; estatu-ituna; estatuaren botereak

Espainiako eta Frantziako estatuak

Europako estatuen arteko mugak irekiak dira, baina mugiezinak.

Aurrez aurre ageri dira estatuen Europa eta herrien Europa.

Europar Batasuneko estatu kideak behartuta daude defizita kontrolatzera.

Chiapasko estatua; São Pauloko estatua; Texasko estatua

3. Letra larriak noiz ez diren erabili behar

Orain arteko puntuetan, batez ere, letra larria noiz erabili behar den zehaztu da, nahiz eta, askotan, letra xeheen erabilera ere zedarritu den. Letra larria erabili behar ez den guztietan erabili behar da letra xehea, eta, beraz, ez da beharrezkoa letra xeheen erabilera zehatz-mehatz adieraztea. Bestela esanda, letra larria da salbuespena, eta letra xehea da araua.

Nolanahi ere, han-hemen ikusten da badirela zalantzak letra xeheen erabileran, edo, zehatzago adieraztearren, batzuetan letra larria ikusten dela xehea behar lukeen tokian. Fenomeno hori nabarmenagoa da euskarara zuzenean ingelesetik itzulitako edo moldatutako testuetan. Hori dela eta, komeni da letra xeheen erabilerari buruzko ohar batzuk egitea; alegia, letra xeheen erabilera modu labur eta arinean esplizitatzea:

  1. Ez dira letra larriz idatzi behar sigla edo ikur bat osatzeko erabiltzen diren izen arruntak berez hala dagokien kasuan baino, sigla letra larriz idazten bada ere (ikus 1.5.2 puntua). Adibideak:

    balio erantsiaren gaineko zerga(15) (BEZ)

    barne-produktu gordina (BPG)

    kontsumoko prezioen indizea (KPI)

  2. Ez dira letra larriz idazten lanbideak, arteak eta zientziak (ikus 2.2.4.6 puntua). Adibideak:

    arotzeria, iturgintza, ehungintza, musika, pintura, arkitektura, historia, literatura, histologia, traumatologia, arkeologia, medikuntza, marketina, elektronika, aljebra...

  3. Ez dira letra larriz idazten jentilizioen izenak eta pertsona-izenetatik eratorritako izen eta izenondoak (ikus letra larrien erabilera: 2.2.1.5 puntua). Adibideak:

    fordista, italiarra, txinatarra, donostiarra, durangarra, turkiarra, frantses/frantziar, espainol/espainiar...

    aristotelismoa, darwinismoa, leninismoa, taylorismoa...

    karlista, marxista, orangista, kalbinista...

  4. Ez da letra larriz idazten santu-santen izenetik edo bestelako edozein izenetatik eratorri diren auzo, herri eta hirietako jaien izendapena. Dagokion izenari loturik idazten da san edo santa titulua, eta horrela sortutako hitza pluralean deklinatzen da. Adibideak:

    sanferminak, santakatalinak, sanprudentzioak, santomasak...

    porrontxoak, kofraixak...

  5. Ez dira letra larriz idazten farmakoen izen generikoak (botiken izen komertzialak bai, ordea). Adibideak:

    Orfidal eta Idalprem botikek lorazepama daukate.

    Medikuak azetazolamida hartzeko esan dit.

    Hemen, betaxolola erabiltzen da hipertentsioaren aurka, eta Oxodal izenarekin saltzen da.

  6. Ez dira letra larriz idazten urteko hilen izenak, diren egutegikoak direla, ezta urtaroak eta asteko egunak ere. Adibideak:

    urtarrila, abendua, ramadana, brumarioa, safara, chaitra, vaisakha, sivana, tammuza...

    udaberria, negua, astelehena, igandea......

  7. Ez dira letra larriz idazten moneten izenak. Adibideak:

    Italiako dirua lira zen; orain, berriz, euroa da.

    Estatu Batuetako dolarra eta Erresuma Batuko libera esterlina beherantz doaz.

  8. Ez dira letra larriz idazten herrien, etnien eta hizkuntzen izenak. Adibideak:

    hunoak, aztekak, apatxeak, khemerrak, tutsiak, uigurrak, turkoak...

    kazakhera, aimara, afrikaansa, etruskoa, gaelikoa, punjabera, italiera, latina...

  9. Ez dira letra larriz idazten konposatu kimikoak, aleazioak eta mineralak. Adibideak:

    karbono dioxidoa, hidrokarburo aromatiko poliziklikoa, polibinil kloruroa; konstantana, brontzea; migmatita, kristobalita, gibsita...

  10. Ez dira letra larriz idazten Lurrean eta atmosferan bereizten diren geruzak. Adibidez:

    ozonosfera, litosfera, ionosfera, exosfera...

  11. Ez dira letra larriz idazten haizeen izenak. Adibideak:

    mendebala, ipar-haizea, hego-haizea, sirokoa, tramontana, alisioak, ziertzoa, garizuma-haizea...

  12. Ez dira letra larriz idazten arteetako, filosofiako eta literaturako genero, estilo, joera eta konposizio moten izenak. Adibideak:

    kopla, bertsoa, fandangoa, zortzikoa, adagioa, rock-and-rolla, jazza, bluesa, rapa, kantata, oratorioa, suitea, mazurka, westerna, zarzuela, eleberri historikoa, poesia epikoa, flamenkoa, tangoa, erromantizismoa, gotikoa, inpresionismoa, kubismoa, klasizismoa, sinbolismoa, surrealismoa, existentzialismoa, postmodernitatea, barrokoa...

    Oharra:

    Kontuan izan estiloak aldi historiko bati izena ematen dionean letra larriz idazten dela aldi historikoa, baina ez estiloa (ikus 2.2.4.5 puntua).

  13. Ez dira letra larriz idazten musika-notak. Adibideak:

    do; re; mi; fa maiorrean; la bemolean; sol minorrean...

    Oharra:

    Hezkuntzaren beheko mailetan maior hitzaren ordez erabiltzen bada nagusi eta minor hitzaren ordez txiki, letra xehez idatzi behar dira horiek ere (la nagusian, sol txikian).

  14. Ez dira letra larriz idazten leku- edo pertsona-izenen ondoan, atributu gisa, edo haien ordez erabiltzen diren ezizenak(16). Adibideak:

    Parisek izan nahi du Ipar Amerikatik kontinente zaharrera sartzeko ate nagusia (kontinente zaharra: Europa).

    Zoritxarrez, kontinente beltzak etorkizun beltza du (kontinente beltza: Afrika).

    Gizakia planeta gorrira bidaltzeko planak prestatzen ari da NASA (planeta gorria: Marte).

    Urepeleko artzainaren bertsoak euskaldun askoren gogoan iltzaturik gelditu dira (Xalbador: Urepeleko artzaina).

    Kaxiano, Lizartzako itsua.

  15. Ez dira letra larriz idazten ideologiaren, etikaren edo erlijioaren ikuspegitik goresgarritzat hartzen diren ideia eta terminoak, edo, idazlearen ikuspegitik, itzal edo garrantzi handikoak direnak(17). Adibideak:

    aberria, nazioa, herria, iraultza, euskara, natura, gizadia, zibilizazioa, familia, bakea, zoriontasuna...

  16. Ez dira letra larriz idazten ekonomian edota politikan bereizten diren sektoreak eta klaseak. Adibideak:

    lehen sektorea, zerbitzuen sektorea, sektore pribatua, burgesia, langileria...

  17. Ez dira letra larriz idazten erlijioen izenak eta erlijio bakoitzaren jarraitzaileen izenak. Adibideak:

    kristautasuna, budismoa, islamismoa, katolizismoa, xamanismoa...

    katolikoa, protestantea, adbentista...

  18. Ez dira letra larriz idazten kargu ofizial eta akademikoen eta tituluen izenak. Adibideak:

    ministroa, zuzendaria, kontseilaria, alkatea, presidentea, euskaltzaina, errektorea, katedraduna, doktorea, bizkondesa, kondea, markesa, Ezpeletako baroisa, printzea, erregina...

  19. Letra larriz idazten diren hitzetatik eratorritako hitzak.

    Letra larriz idazten den izen batez edo sigla batez eta -kide edo -zale atzizki gisa funtzionatzen duten izenekin osatutako hitz eratorriak letra xehez idazten dira (-ar atzizkiarekin gertatzen den bezala: Perurena baina perurenatarrak eta Usurbil baina usurbildarra). Adibidez:

    JEL, baina jeltzale, jelkide, jeltzaletasun, jelkidetasun, jeltzaletu.

    ETA
    , baina etazalea, etakidea.

    UEU
    , baina ueukidea.

    UZEI
    , baina uzeikidea.

    GRAPO
    , baina grapokidea.

    Elhuyar
    , baina elhuyarkidea.

    Aralar
    , baina aralarkideak.

    Real Sociedad
    , baina realzaleak.

    Athletic
    , baina athleticzaleak.

    Baskonia
    , baina baskoniazaleak.

    Osasuna
    , baina osasunazaleak.

    Orio
    , baina oriozaleak [ Orioko arraunlarien jarraitzaileak adierazteko ].

    Ibarretxe politikaria, baina ibarretxezaleak [ bestela, Ibarretxeren zaleak ].

    Irujo pilotaria, baina irujozalea [ bestela, Irujoren zalea ].

    Oharrak:

Oin-oharrak


Ildo bereko artikuluak (irakurtzeko gainean sakatu)


Inprimatu



Artikulura bueltatzeko:
http://www.erabili.com/zer_berri/muinetik/1216372140