|
Egin klik hemen INPRIMATZEKO |
Ibon Sarasola / Hizkuntza / 2003-10-29 / 07:11
Nonahi ikus daiteke gaur egun, baita Berria egunkarian ere. Harrigarriki, nire ustez bederen. Zeren, zer da –tan deklinabide atzizkia eransten zaion elebi hori?
Elebitasun, ele eta bitasun-en elkartzetik sortu zen, lehenagoko elebitza-ri lekua kenduz, eta erabileraren poderioz hitz bakarrera bildu zen. Elebidun ere bide beretik sortu zen (bada adibide bat Orotariko Euskal Hiztegian ele-bi-dun idazkeraz). Kasu bietan hitz elkarketaren edo eratorketaren munduan ari gara. Eta nik bederen ez dut ezer, hainbat autore onen erabilerak zilegiztatzen dituen bi hitzon kontra.
Elebitan-en kasua besterik da: honetan deklinabide atzizki batez ari gara, eta euskaraz ele bitan -edo ele bietan, testuingurua zein den- behar luke. Eta euskara normalago batean, bi hizkuntzatan edo bi hizkuntzetan, edo euskaraz eta erdaraz edo nahi dena.
Baina, ez naiz hain inozoa, badute azken esapide hauek jatorrizko bekatu bat: ez direla gure artean jaun eta jabe den en bilingüe esapidearen klonikoak. Beste hitz batzuetan esanda, ez direla mendean gauzkan erdararen behar bezain morroi.
(IBON SARASOLA hizkuntzalaria eta euskaltzaina da)
 | Inprimatu |
Orain arte argitaratutako guztiak irakurtzeko sakatu HEMEN